IV Festiwal Biegowy, czyli Koral Maraton

Trzeci dzień Festiwalu Biegowego to mój dzień. To dzień, dla którego tu przyjechałem. To dzień, w którym o 8:30 z krynickiego deptaka rusza w drogę Koral Maraton. Biegnie do Muszyny potem skręca na Jastrzębik i Złockie by wrócić do Muszyny. Stamtąd już prosto pod górę do Tylicza i dalej aż do „Romy” na 39 kilometrze. Zbieg jest dopiero na ostatnich trzech kilometrach. To zdecydowanie nie jest łatwy maraton.

REKLAMA

Start biegu wyznaczony został na 8:30. Dziesięć minut później startowała sztafeta maratońska, więc na linię startu udałem się z kolegą z pierwszej zmiany sztafety. Było słonecznie, ale zimno i odpowiadało mi to w zupełności. Taki chłód w chwili startu gwarantuje, że będzie rześko i temperatura nie przeszkodzi mi w komfortowym biegu.

Pierwsze dziesięć kilometrów to te same dziesięć kilometrów, które były do przebiegnięcia podczas życiowej dziesiątki. Tak, więc w dół i to tak odczuwalnie w dół. Pierwsze pięć kilometrów leciałem bardzo luźno po 4:50 min/km, ale nie zamierzałem się specjalnie hamować, bo tętno miałem na poziomie 152-154 bpm, czyli na takim jak normalnie biegam luźne rozbiegania. Mogłoby tak lekko być do samego końca. Zresztą cały ten luz widać na tej fotce… Nie mam pojęcia z czego się tak śmiałem…

Koral Maraton - pierwszy kilometr

Po piątym kilometrze niespodziewanie odczułem chęć na skorzystanie z krzaczków. I to w tej grubszej sprawie. Ubiegłem kilometr, potem drugi i gdzieś pomiędzy 7 a 8 kilometrem znalazłem odpowiednie miejsce. Jeszcze w biegu rozwiązałem sznurek w spodenkach, wyciągnąłem kawałek papieru, który miałem na takie okazje i zrobiłem co trzeba. Z krzaków wybiegłem równie szybko. Aby nie tracić czasu wiązałem i poprawiałem spodenki już w biegu. Chciałem stracić jak najmniej i porównując czasy z 7 i 8 kilometra na krzaki straciłem jakieś 40-50 sekund, a zyskałem komfort biegu. Mogłem lecieć dalej.

Do 10 kilometra dobiegłem w równiutkie 50 minut. Machnąłem w biegu Mirkowi, który czekał na swoją zmianę w sztafecie i pognałem dalej. Za Muszyną pejzaż uległ zmianie. Zamiast głównej drogi z Krynicy do Muszyny biegliśmy wąskim asfaltem wzdłuż rzeki. Przestało być w dół i zaczęło być pod górę, na szczęście bardzo delikatnie.

Kibiców tez mniej, ale trafił się jeden odliczający kolejnych zawodników. Ja przebiegłem obok niego ramię w ramię z innym biegaczem i usłyszałem: sto dziewięćdziesiąt jeden, sto dziewięćdziesiąt dwa… Liczył wszystkich jak leci, tych ze sztafet także, ale to nie zmieniało faktu, że byłem w drugiej setce. Jest dobrze!

Pierwsza większa góra powitała nas na 17 kilometrze. Wiedziałem, że na profilu tam jest szczyt, ale nie myślałem, że taki. Ostatnie 200 metrów było na tyle strome ze maratończycy w większości podchodzili pod górę. Ja też podszedłem i straciłem kilka pozycji. Biegli tylko najmocniejsi lub sztafeciarze, którzy za kilka kilometrów mieli zmianę.

Ale górka nie trwała długo. Za szczytem zaczął się długi zbieg do Muszyny. Zbiegi mam dobre, więc zbiegając goniłem. Szybko wyprzedziłem tych, którzy wyprzedzili mnie na podbiegu i wyprzedzałem kolejnych. Nie balem się, że biegnę za szybko, bo tętno spadło do 160 bpm, czyli wszystko było w porządku. Na zbiegu też minąłem 20 kilometr na którym ulokowana była druga strefa zmian sztafety. Nasza sztafeta KM Aktywni Sochaczew cały czas była za mną.

Koral Maraton - na trasie

Gdzieś w tym miejscu zaczął się też długi i delikatny podbieg do Tylicza. Od 21 kilometra do 36 km miało być lekko pod górę. Za Tyliczem od 36 do 39 mocno pod gore. Męcząca perspektywa.

Ten lekki podbieg z początku nie męczył. Do 27 kilometra czułem się doskonale, mimo że juz było pod górkę. Na 27 kilometrze miałem pierwszy mały kryzys. Chyba bardziej przeżyłem go w głowie niż fizycznie, bo to było pierwsze miejsce, kiedy zrobiło się ciężko i kiedy pomyślałem „po cholerę się tak męczyć?!”. Na szczęście znalazłem jakąś sensowną odpowiedź.

Tymczasem znowu zmieniał się krajobraz i wkraczałem w chyba najbardziej urokliwy odcinek trasy. Momentami bez domów, niemal bez samochodów. Cisza, spokój i góry zarówno po jednej jak i drugiej stronie. Super!

Na 30 kilometrze poza wodopojem minąłem kolejna strefę zmian sztafety. Wymieniłem kilka słów z Andrzejem, złapałem wodę i pobiegłem dalej. Czasami jak było ciężko przechodziłem na chwile w marsz, ale szybko zrywałem się do biegu. Mówiłem sobie to samo, co na MGSie – jak na względnie płaskim nie będę biegł, to nigdzie nie pobiegnę, bo przecież nie będę biegł pod górę…

Andrzej (czyli sztafeta KM Aktywni) minął mnie na 33 kilometrze. Przez chwile nawet poderwałem się do biegu na jego plecach, ale to było dla mnie za szybko. Ja musiałem robić swoje i powoli acz sukcesywnie piąć się do Tylicza.

Nie wiem który to był kilometr ale zachciało mi się Coli. Nie wody i izotoniku, które były na punktach, co 1,5 kilometra tylko zwykłej słodkiej Coli. Spytałem się kibiców – nie mają. Spytałem się kolegi jadącego na rowerze – też nie ma. Spytałem się strażaków – mają!! Dali łyka, który to był takim sporym łykiem i pobiegłem dalej.

W końcu nastał Tylicz. Droga skręciła w lewo, a przed nami wyrósł… podbieg! Ten duży kończący się na 39 kilometrze. Z początku powoli podbiegałem, ale kiedy to robiłem tętno leciało mi ponad 180… Przechodziłem w marsz. Powoli spadało do jakichś 160. Plusem było to, że niemal każdy albo na tą górę wchodził albo tak jak ja marszo-wbiegał. Miałem wrażenie, że się ślamazarze a już po czasie okazało się że podchodziłem w tempie 7:30 min/km, czyli nie tak znowu najgorzej.

A góra się ciągła i ciągła… Jeden kilometr, drugi kilometr.. Na trzecim miałem już tej górki dość. Ktoś mnie wyprzedził i wypatrywałem już tylko „Romy”, czym ona by nie była. W sumie nadal nie wiem, co to „Roma”, bo na szczycie podbiegu było kilka chałup, ale żadna mi jakoś nie zapadła w pamięć. Nie dostrzegłem też żadnego napisu „Roma” czy czegokolwiek charakterystycznego. Może byłem za bardzo zmęczony… Nie ważne… Ważne że skończył się podbieg a zaczął zbieg.

Zbieg to była rozkosz. Wiedziałem, że teraz przez trzy kilometry będzie w dół wiec „puściłem się”. Nie hamowałem specjalnie tylko leciałem w dół. Mijalem kolejnych biegaczy i wypatrywałem mety. Ta się zbliżała. Z każdym kolejnym zakrętem, z każdą kolejną serpentyną byłem jej bliżej. Było coraz więcej domów, kibiców. W końcu zobaczyłem znajome widoki – centrum Krynicy!! Deptak!! Ostatnie kilkaset metrów…

Koral Maraton - finisz
fot. E. Zimny

I właśnie te kilkaset metrów zmęczyło mnie najbardziej. Zbiegałem w tempie 4:45-4:50 min/km i chciałem utrzymać to tempo do końca. A tu biegnę, biegnę i na deptaku zbieg mi się skończył. Zrobiło się płasko i zabrakło mi tej pomocy w postaci grawitacji. Ostatnie kilkaset metrów musiałem sam pchać do przodu, a że nie chciałem zwalniać to parłem nadal tym swoim 4:50 min/km, ale po płaskim. O żesz… Gdzie ta meta?!?!

Na finisz nie miałem siły. Widziałem tylko bardzo ładny czas 3:49 i po prostu wbiegłem na metę. Choć cieszyłem się w duchu nie miałem sił by świętować. Odebrałem medal, dostałem od wolontariuszy wodę, a potem zamiast pic wylałem ją sobie na głowę. Usiadłem na chodniku. Piłem, dochodziłem do siebie i mogłem się już cieszyć!!! To był dobry bieg i dobry wynik. Jestem zadowolony!!

Czas brutto wskazał ostatecznie 3:49:09 a netto 3:48:54, co dało mi… 167 miejsce w klasyfikacji generalnej. Czyli jednak z tej dwusetki nie wypadłem. Jest super!

Adios Krynico!!

Tak to zakończył się trzydniowy Festiwal Biegowy w Krynicy-Zdroju. Po maratonie byłem jeszcze, co prawda zapisany na bieg na 1 kilometr, ale już go sobie odpuściłem. Wolałem się wykąpać, najeść i zimnym piwem uczcić swój mały sukces.

Natomiast sam Festiwal na długo zapadnie mi w pamięci. To nie były takie zawody jak zawsze, kiedy to przyjeżdża się na miejsce, odbiera pakiet, śpi, biega i wraca. Tutaj będąc przez 3 dni, żyłem bieganiem i tym festiwalem. To cos zupełnie innego niż pojedyncze zawody. To coś, czego warto zasmakować. A jeszcze skoro w tak sympatycznej oprawie i na tak trudnej trasie udało mi się zrobić dobry wynik w maratonie to nic tylko się cieszyć.

Koral Maraton - z medalem

Plusów poza rewelacyjną atmosferą było więcej. Przede wszystkim cieszy mnie koszulka techniczna w pakiecie startowym. Nie jest to częsty widok a ja je lubię. Biegłem w niej w Krynicy i jeszcze zapewne stanę w niej na starcie nie raz.

Z maratonu zapamiętam też dobrze zorganizowane punkty z wodą i izotonikiem. Na żadnym nie miałem problemów i swoją strategię żywieniową zrealizowałem w 100%. A nawet w 101%, bo poczęstowałem się colą od strażaka. Dziękuję!

Podobało mi się też to, że wszystkie większe biegi miały inne medale niż te rozdawane na krótkich dystansach. Dzięki temu mój medal z Krynickiej Mili i Koral Maratonu są inne.

Minus był tylko jeden – biuro zawodów i pełno błędów przy zapisach i klasyfikacjach. Sztandarowym przykładem była nasza maratońska sztafeta, która choć zapisana jeszcze w ubiegłym roku z numerem 1 zniknęła z listy startowej. Po kilku małych awanturach została na nią z powrotem wciągnięta, ale kiedy dobiegli do mety okazało się ze w wynikach ich nie ma. Zupełnie jakby nie biegli, a przecież wiem, że było inaczej. Wiem, że to duże wyzwanie ogarnąć taki festiwal gdzie każdy może biec w każdym biegu, ale błędów, zniknięć i innych kwiatków wychodziło dużo. Za dużo…

Reasumując całość oceniam bardzo dobrze. Warto było przyjechać i warto było biegać. Z Krynicy wróciłem z całą masą pozytywnych wspomnień i bardzo dobrym wynikiem w maratonie na trudnej trasie. Będę ja długo  i dobrze wspominał.

Krynica-Zdrój

Adios Krynico!

Więcej o IV Festiwalu Biegowym Forum Ekonomicznego

REKLAMA

10 myśli na temat “IV Festiwal Biegowy, czyli Koral Maraton

  • 10.09.2013 o 21:57
    Permalink

    Potwierdzam plusy, o których pisze Paweł. Punkty odżywcze z izotonikiem bardzo dobrym są atutem imprezy. Medal też dobry. Nieco zamieszania z programem i losowaniem samochodu dla maratończyków było. W planie na 18 godzinę było, to aż 4 godziny po biegu, w sumie zrobili o 17.30 i trzech pierwszych osób nie było. Poza tym były też problemy z oznaczeniem miejsc w samym miasteczku biegowym. Generalnie jednak ciekawa impreza. Trasa Maratonu trudna, taktyka wolnego początku tutaj ciężka do zrealizowania. Podbieg pod Romę rzeczywiście daje w … czad:).

    Odpowiedz
    • 11.09.2013 o 09:40
      Permalink

      Taktyka wolnego początku jest tu wręcz bez sensu, bo pierwsze 10 km to najszybsza część trasy 🙂 Na Koralu lepiej zamiast tempa pilnować tętna, bo na tak pofałdowanej trasie jest one dużo lepszym wyznacznikiem intensywności.

      Odpowiedz
  • 10.09.2013 o 22:18
    Permalink

    Gratuluję ukończenia maratonu w dobrym czasie 🙂

    Odpowiedz
  • 11.09.2013 o 08:31
    Permalink

    Z tymi medalami to nie do końca tak fajnie było. Ja widziałem biegaczy po maratonie, którzy mieli dokładnie takie same medale jak biegacze po 10km. Ja po 36km w górach dostałem też taki sam choć mieliśmy dostać medale „górskie”. Ktoś na FB napisał, że 3 raz był w Krynicy na Festiwalu i ma 15 takich samych medali…

    Odpowiedz
    • 11.09.2013 o 10:41
      Permalink

      Ja pierwotnie też myślałem, że za Maraton dostanę taki sam medal jak za Milę. Dlatego miło się zaskoczyłem, że medal z Korala ma stosowny napis i jest grubszy 🙂

      A co do takich samych medali to znam gościa, który z tegorocznego Festiwalu wrócił z 9 medalami, z czego 8 było takich samych 🙂

      Odpowiedz
  • 13.09.2013 o 11:10
    Permalink

    Pawełki, a po wizycie w toalecie rączki umyłeś zanim się do tego realizowania planu żywieniowego zabrałeś? A nu,nu!!! 🙂

    Odpowiedz

Dodaj komentarz

Twój adres email nie zostanie opublikowany. Pola, których wypełnienie jest wymagane, są oznaczone symbolem *